powrót

Opera Objazdowa

22 maj 2018

opera-objazdowa

Opera Objazdowa” to 5 pokazów plenerowych opery antydepresyjnej „Cristoforo Colombo” i „Andy Warhola” na najbardziej oddalonych od centrum miasta osiedlach Bydgoszczy w wykonaniu Chóru Społecznego Czarnego Karła. Pokazy będą się odbywać w miejscach publicznych. Będziemy informować na bieżąco. Pokazy przeznaczone są dla mieszkańców Bydgoszczy, którzy ze względów komunikacyjnych nie zawsze mogą uczestniczyć w wydarzeniach kulturalnych odbywających się w centrum. Pokazy będą całkowicie darmowe. Nasze opery przeznaczone są dla odbiorców w każdym wieku, dają im dużo radości, są pogodne i wysmakowane wizualnie.

PROGRAM

Pierwszy występ odbędzie się dnia 31.05.2018 o godz 15,15 podczas Festynu Rodzinnego „Śluzy 2018”, dzięki współpracy z Radą Osiedla Okole
Zapraszamy!

Projekt Opera Objazdowa współfinansowany jest ze środków Urzędu Miasta Bydgoszcz

Urząd Miasta Bydgoszczy

Opera Objazdowa w znaczących miejscach urbanistycznych na terenie Bydgoszczy

Synagoga znajdująca się w Bydgoszczy, w dzielnicy Fordon. Pierwsza wzmianki o Żydach w Fordonie pochodzą z końca XVI w. Na podstawie zachowanych wzmianek z innych obszarów Kujaw można sądzić, iż pojawili się tutaj wcześniej. We wsi szlacheckiej Miedzyń, położonej w pobliżu Fordonu w 1596 r. istniała synagoga. Przypuszcza się, iż w Fordonie dość szybko wzniesiono synagogę, lecz zapewne wraz z całym miastem spłonęła w 1617 r. Pierwsza wiadomość o bóżnicy w Fordonie pochodzi z 1649 roku. Znajdowała się ona w pierzei ówczesnego rynku, lecz miała być przeniesiona na inne miejsce. Prawdopodobnie była drewniana i uległa spaleniu wiosną 1656 r. wraz z całym miastem. Pusty plac po synagodze władze miejskie zamieniły na inny, a ten został sprzedany w 1660 r. Nową drewnianą bóżnicę wzniesiono w środku miasta. Być może istniała już w 1660 r. lub też była w budowie. Wzmiankowano ją w 1666, 1699, 1702, 1712, 1726, 1734 r. W 1761 biskup kujawski Antoni Sebastian Dembowski zezwolił na wybudowanie nowej synagogi w miejscu starej. Miała mieć wymiary 15,24 x 8,8 x 4,10 m. W tym roku Żydzi rozpoczęli prace przy fundamentach, jednak bez zgody władz powiększyli wymiary budowli do 17,43 z 12 m i jednocześnie zagarnęli kilkanaście łokci z gruntu miejskiego. Nie wiadomo kiedy została wzniesiona, w 1781 r. jawi się już jako wykończona. Z powodu braku źródeł trudno dokładnie odtworzyć wygląd obiektu, jednak na podstawie nikłych przekazów i analogicznych budowli z terenu Kujaw można nakreślić jej przypuszczany obraz. Bóżnicę wzniesiono w układzie wzdłużnym, na kamiennej podmurówce. Partię wschodnią zajmowała sala główna na planie kwadratu, do której od zachodu przylegał (nie wyodrębniony w bryle) przedsionek z babińcem na piętrze (dostępnym zewnętrzną klatka schodową). Na podstawie źródeł pisanych można przypuszczać, iż bóżnica była wzniesiona z drewna w konstrukcji zrębowej, z drewnianym dachem. Ściany były gacone, a we wnętrzu obłożone warstwą gliny na trzcinowym ruszcie. Synagoga ta uległa spaleniu podczas pożaru miasta, który miał miejsce po 1820, a przed 1825 r. Po tym pożarze zbudowano obecnie zachowaną synagogę ok. 1827/1828 roku.

Chata pomennonicka w Otorowie – reliktem dawnej zabudowy jest chata pomennonicka z 1768 r. w Otorowie. W XVIII i XIX wieku mieszkańcami tego terenu byli w większości osadnicy niemieccy wyznania ewangelicko-unijnego. W latach 1910–1911 zbudowano kościół ewangelicki oraz cmentarz w centralnym punkcie wsi (nieczynny). Po 1945 r. wysiedlonych Niemców zastąpili polscy osadnicy.
Śluza IV i V na Okolu – Śluza została oddana do użytku w 1915 r. podczas przebudowy Kanału Bydgoskiego. Oddano wówczas do użytku nowy dwukilometrowy odcinek kanału, podczas gdy odcinek stary o długości 3,5 km (z pięcioma śluzami) wyłączono z użytku przekształcając go w park. Z powodu posadowienia na trudnym gruncie (iły poznańskie) śluza ulegała uszkodzeniom w latach 1914 i 1917. W 1921 r. zarysował się bardzo silnie mur głowy dolnej – tak, iż woda, napełniająca komorę nie przeciekała, ale wprost wylewała się. Uszkodzenie to zniwelowano wiosną 1922 r.W 2005 r. śluzę Okole wraz z budynkami towarzyszącymi wpisano do rejestru zabytków województwa kujawsko-pomorskiego.

Budynek dawnego Urzędu Celnego – do początku XIX w. na terenach obecnego osiedla znajdował się folwark Bocianowo. W 1851 roku w związku z uruchomieniem przez Towarzystwo Królewskich Kolei Wschodnich linii kolejowej Bydgoszcz – Krzyż do granic Bydgoszczy został włączony obszar między ulicami: Dworcową, Zygmunta Augusta,Artyleryjską i Pomorską, a w następnym roku powstał plan jego zabudowy urbanistycznej. Pozostałą część folwarku w okolicach ul. Artyleryjskiej stanowiła kolonia Małe Bocianowo. Na terenach osiedla znajdowały się wówczas cmentarz gminny na placu Zbawiciela przy ul. Warszawskiej, gdzie w końcu XIX wieku wybudowano luterański kościół Zbawiciela (obecnie przy południowo-zachodniej granicy osiedla) oraz na placu Kościuszki. W 1867 roku kolej nabyła tereny niezbędne do budowy linii kolejowej do Torunia (obecnie nieistniejącej); wytyczono też obecne ulice: Sienkiewicza, Rycerską, Racławicką i Bocianowo, gdzie zamieszkali głównie pracownicy kolei.

Opera Objazdowa na Facebook’u

Ważne: Strona wykorzystuje pliki cookies. W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej "Polityce prywatności".