powrót

Oko Nigdy Nie Śpi. Twarz i Maska

19 czerwiec 2018

Międzynarodowe Spotkania Nieprzypadkowe
Oko Nigdy Nie Śpi
Twarz i Maska
01.07.2018– 04.07.2018
Pałac Ostromecko/ Dwór Artusa Toruń/ Galeria Miejska bwa Bydgoszcz

 

 

Międzynarodowe Spotkania Nieprzypadkowe Oko Nigdy Nie Śpi odbędą się w 2018 roku po raz piąty. Od początku traktujemy spotkania jak święto wszelkich sztuk wizualnych, goszczące od początku istnienia wielu wybitnych twórców. Dzięki dyskusjom, wykładom, koncertom, prezentacjom powstało wiele późniejszych wspólnych projektów angażujących artystów i naukowców z całego świata. W 2018 roku impreza odbędzie się w Pałacu Ostromecko, Dworze Artusa w Toruniu oraz w Galerii Miejskiej bwa w Bydgoszczy. Tematem głównym jest „Twarz i maska”, a podstawę ideową opracował prof. Zbigniew Mikołejko:

 

„Dążenie do tego, aby za wszelką cenę zedrzeć z siebie maskę i ukazać swoją „prawdziwą twarz” od mniej więcej półwiecza stało się jednym z najważniejszych nakazów współczesnego świata, jednym niemal z dogmatów dzisiejszej kultury. Stało się węzłowym i obowiązującym problemem sztuki i literatury oraz rozmaitych gałęzi wiedzy (filozofii, psychologii, socjologii, antropologii kultury czy teologii). Stało się przede wszystkim wyzwaniem naszego życia i zasadą, której coraz większej mocy i coraz większego znaczenia nadaje kultura masowa, a bardziej jeszcze rzeczywistość wirtualna, w których próbuje się sięgnąć nierzadko po drastyczne formy pogoni za sobą samym, za autentycznym „byciem-w-świecie”, albo wręcz kompulsywnie, w niezliczonych obrazach, zamanifestować „prawdę” o swoim życiu. I uciec od tego, co w nas jest „maską” ku temu, co jest „twarzą”.

 

Dotyczy to zarówno publicznych sfer życia, jak i prywatności czy intymności. Dotyczy zarówno globalnej czy uniwersalnej przestrzeni, jak i społeczności lokalnych, lokalnej kultury. I sprawia, że granice pomiędzy tym, co publiczne, a tym, co intymne i osobiste – jak też tym, co uniwersalne, a tym, co lokalne – chwieją się niezwykle, ulegają rozmyciu, zatarciu, anomii. A reakcją na taki stan rzeczy staje się siłą rzeczy utopijna nostalgia – tęsknota za powrotem do prywatności, osobności, istnienia na skraju drogi, w dawnych, ustalonych przez tradycję granicach. Ale ten utopijny wybór nie unieważnia wcale odwiecznych pytań o autentyczność i nieautentyczność, o złudzenie i prawdę, o to, co stanowi nasze oblicze, a co naszą maskę.

 

Maska zasłania więc czy też obnaża? Skrywa naszą prawdziwą twarz, nasze najgłębsze „ja” – czy przeciwnie: ujawnia naszą naturę, ukazuje nasze rzeczywiste dążenia i cechy? Takie zwłaszcza, których nie jesteśmy świadomi i o których często nie chcemy nawet wiedzieć, których nie chcemy znać? Czy w ogóle możemy obyć się bez maski, aby żyć życiem autentycznym i nieskłamanym, „nagim życiem”? I czy wreszcie sztuka, jak mówią niektórzy, jest po prostu maską? A jeśli tak, czy jest po prostu iluzją, czy też paradoksalną drogą ku autentycznemu istnieniu i prawdzie, o których nie potrafimy albo nie lubimy pamiętać w naszej codziennym trwaniu?

 

Niezależnie od tego, jak odpowiemy na podobne pytania, twarz i maska pozostają ze sobą w związku niezwykle ścisłym. Związku, który oznacza jeden z podstawowych egzystencjalnych dramatów: nieustanne i niepokojące dążenie do odkrycia – przede wszystkim przed sobą samym, ale także i przed innymi – swojego własnego sensu i niezafałszowanej rzeczywistości swojego „ja”, skazanego na zmaganie się z „nie-ja”, z tym, co we mnie obce i nie-moje. Nie przypadkiem przecież łacińskie słowo persona, oznaczające w starożytnej epoce maskę teatralną, stało się z czasem synonimem osoby, tego zatem, co w nas właśnie osobne, niepowtarzalne, tylko do nas przynależne.

 

Kolejne – piąte już – „Oko nigdy nie śpi” podejmie próbę zmierzenia się z tą rozległym, dramatycznym i fascynującym kręgiem motywów, pytań, problemów. Z ich ekspresją w sztuce oraz myśli najnowszej i tej dawniejszej, w ich wymiarze globalnym i w przejawach kultury lokalnej, z doświadczaniem ich i przeżywaniem zarówno w egzystencji zbiorowej, jak i tej prywatnej czy nawet intymnej.”

 

Organizatorem wszystkich działań, a także samych spotkań jest grupa artystyczna Czarny Karzeł i Fundacja Czarny Karzeł, zrzeszająca około 100 osób z kraju i zagranicy.

 

 

edycjapiataoko

 

 

PROGRAM

 

01.07.2018 / Niedziela

 

14.00, Pałac Nowy Ostromecko

Britt Al-Busultan – eksperymentalne warsztaty filmowe

Celem warsztatów jest poznanie technik analogowych w filmie. Skierowane są do młodzieży i dorosłych. Zapisy na warsztaty prowadzi Fundacja Czarny Karzeł fundacjarozruch@gmail.com tel. 509 693 840 / 505 416 199

 

Britt Al –Busultan reprezentuje norweskie stowarzyszenie Filmverkstadens, którego głównym celem jest podnoszenie szans dla artystów pracujących z niezależną sztuką audiowizualną. Jest to międzynarodowa platforma, gdzie artyści i kreatywni zawodowcy mogą się spotykać, tworzyć, rozwijać, pokazywać i dzielić się swoją sztuką. Jest to miejsce nastawione na rozwój i eksperyment. Filmverkstadens prowadzi dzialania filmowe i edukacyjne. Artystka nawiązuje do analogowych technik stosowanych od początku fotografii przez takich artystów jak Man Ray i Lazlo Moholy-Nagy.

 

16.00, Pałac Nowy Ostromecko

Agnieszka Taborska – spotkanie autorskie/literatura

Agnieszka Taborska jest szczególnym gościem festiwalu, ponieważ to ona „odkryła“ jego surrealistyczne korzenie i jako wybitna znawczyni tego tematu zainspirowała wiele ważnych wydarzeń, które odbywały się podczas poprzednich edycji. Była też pomysłodawczynią edycji drugiej (motto: „Przedmiot“) oraz trzeciej (motto: „Miłość“). Podczas V edycji będzie można zapoznać się z twórczością literacką Agnieszki Taborskiej. Spotkanie poprowadzi Emilia Malczyk.

Agnieszka Taborska, pisarka, historyczka sztuki, romanistka. Wydała m. in.: „Senny żywot Leonory de la Cruz” (tłumaczony na angielski i francuski); „Niedokończone życie Phoebe Hicks”, „Abecadło Topora”, reportaże „Okruchy amerykańskie”, antologię esejów „Spiskowcy wyobraźni. Surrealizm”, zbiory opowiadań „Wieloryb, czyli przypadek obiektywny” i „Nie tak jak w raju” oraz przekłady książek Philippe’a Soupaulta, Gisèle Prassinos i Spaldinga Graya. Jej bajki dla dorosłych i dzieci ukazały się w Polsce, Niemczech, Japonii i Korei. Dostały nagrody Niemieckiej Akademii Literatury Dziecięcej oraz posłużyły za kanwę nagradzanym na festiwalach filmom animowanym. Od 1988 roku dzieli czas między Warszawę a Providence (USA), gdzie w Rhode Island School of Design wykłada historię sztuki i literatury.

 

17.30, Pałac Stary Ostromecko

Józef Jodkowski – „Autorski recital piosenek kresowych“

Józef Jodkowski to białoruski poeta, bard żyjący blisko natury (w Puszczy Białowieskiej), który – jak mawia – najlepiej czuje się w lesie. Kilka lat temu trafił do grupy Czarny Karzeł i wystąpił w jej pierwszym filmie „Sny Mani“. Józef nie rozstaje się z gitarą. Jego muzyka i piosenki to opowieści związane z jego życiem, podróżami, trudnymi przeżyciami, o których najlepiej opowiada jego poezja, przezyciami których czasami nie można inaczej opowiedzieć. W swoich piosenkach pokazuje, odkrywa przed nami to co trudne i bolesne, ale też dzieli się przestrzenią i nostalgią wschodniej kultury. Występ na „Oku“ będzie recitalem białoruskiego barda, który swoje piosenki tworzy w samotności, w lesie i bardzo rzadko śpiewa je publicznie.

 

19.00, Pałac Nowy Ostromecko

Otwarcie V edycji Spotkań Nieprzypadkowych „Oko Nigdy Nie Śpi“: Twarz i Maska. Wprowadzenie – prof. Zbigniew Mikołejko

 

Wydarzenia towarzyszące otwarciu

Łukasz Owczarzak „W poszukiwaniu straconego ciała“ (wystawa fotografii, Pałac Nowy)

Fotografie Owczarzaka są wrażliwą – lecz i brutalną – próbą wędrówki w rozdarcie pomiędzy skrajnymi „sytuacjami“ ciała. Pomiędzy tym, co w nim rzeczywiste, a tym, co w nim iluzyjne. Artysta ujawnia się tutaj jako swoisty archeolog naszego zatraconego i podlegającego nieustannej zatracie ciała, skazanego na mieszkanie w piekle zaludnionym przez widma i przywidzenia. Ale też, to drugi jego istotny zamysł, kieruje się zimnym aż do bólu instynktem entomologa, bez skrupułów kolekcjonującego swe okazy: człowiecze kukły i maski, ludzkie mięso wystawione (i wystawiające się) na pokaz. Estetyka zdjęć Łukasza Owczarzaka nie jest bowiem estetyką litości, zwłaszcza litości taniej i łzawej. To swoisty „Grand Guignol“ – teatr grozy i ludzkiego cierpienia, zaklęty w ciele i przez to ciało doświadczony na różne sposoby.

Pierwszy pokaz tej wystawy odbył się na przełomie kwietnia i maja tego roku w Galerii Art. Endart w Berlinie.

Łukasz Owczarzak – jako fotografik ma na koncie stworzenie dokumentacji do ogólnopolskiej akcji artystycznej Grzegorza Pleszyńskiego i Artura Maćkowiaka pod nazwą „Droga-Rozum. Rozum-przeczucie”. Jest jednym z laureatów konkursu fotograficznego wystawy „SZKLARNIA”, organizowanego przez bydgoskie BWA oraz 5 Międzynarodowego Festiwalu Sztuk Wizualnych „Glamour” w Szczecinie. Zajmuje się także projektowaniem plakatów. Ulubionymi fotograficznymi tematami są kobiety, architektura, konceptualizm. Jego zainteresowania oscylują wokół muzyki, fotografii, sztuki i tańca.

 

Kuba Elwertowski „To Ja“ (instalacja w parku pałacowym)

Kuba Elwertowski – artysta malarz, absolwent Wydziału Sztuk Pięknych UMK w Toruniu na specjalizacji malarstwo sztalugowe w pracowni prof. Jana Pręgowskiego (2001) i Gdańskiej Wyższej Szkole Humanistycznej (2009); twórca grupy artystycznej „Parter02” oraz Atelier Procesów Twórczych „Apetyt” zajmującym się przygotowaniem licealistów do egzaminów wstępnych na kierunki artystyczne i architekturę na ASP i politechnikę, zarówno w kraju jak i zagranicą.

 

Andrzej Kaliski & Jacek Puzinowski „Pokój dziecięcy“ (instalacja)

Instalacja ulokowana została w jednym z pokoi Pałacu Nowego, wybranym jako przykład pokoju dziecięcego, przesiąkniętego wspomnieniami dzieciństwa i przedmiotami kojarzącymi się standardowo z dzieciństwem i okresem dojrzewania. Twórcy chcą odtworzyć emocjonalną i psychosomatyczną atmosferę (włączając w to dźwięki) towarzyszącą początkowym okresom życia i stanowiącym o naszej istocie – niekiedy nieświadomie – przez wszystkie lata naszego życia. Często to właśnie te nieodkryte doświadczenia tworzą nasze codzienne „Maski i Twarze“, za którymi ukrywamy prawdziwą „TWARZ“.

 

Britt Al-Busultan – „Razzle Dazzle“ (performance)

Przedstawienie z wykorzystaniem projektorów 16 mm, czarno-białych taśm filmowych i innych obiektów. Artystka pyta o to, jak przestrzeń i nasza percepcja zmienia się pod wpływem światła.

 

„Składowisko Sztuki“ : Grzegorz Pleszyński/malarstwo, Irmina Pisarek/rysunki, Peter Alexander Grodzki/obiekty i video instalacja, Waldemar Malak/malarstwo, Andrzej Kaliski/grafiki

 

Grzegorz Pleszyński zajmuje się wieloma dziedzinami sztuki, takimi jak: malarstwo, rysunek, grafika, projekty okładek i plakatów, fotografia, video-art, performance, happening. Jest artystą wszechstronnym, z wielką pasją i umiejętnością tworzy sztukę z ludźmi spoza kręgów artystycznych.

 

21.00, Pałac Nowy Ostromecko

Post-premiera filmu „Rzeźbiarz z kamerą“ z muzyką na żywo „The Beat Freaks“ Spotkanie autorskie z rezyserem filmu Marcinem Giżyckim

Zrealizowany techniką found footage, dokumentalny film zmontowany przez Marcina Giżyckiego z nagrań realizowanych amatorską kamerą Pathé Baby przez znanego rzeźbiarza Augusta Zamoyskiego w latach 1927-29. Zamoyski pozostawił bezcenny dokument życia polskiego ziemiaństwa w latach dwudziestych ubiegłego wieku, jak również sportretował przyjaciół artystów, m.in. Artura Rubinsteina, Louisa Marcousissa, Moïse Kislinga, Adolfa Loosa, oraz Stanisława Ignacego Witkiewicza (Witkacego). Dzięki oku artysty, autorowi udało się stworzyć fascynujący obraz epoki.

 

Marcin Giżycki – reżyser filmów dokumentalnych i animowanych, historyk sztuki i filmu oraz krytyk filmowy zajmujący się przede wszystkim filmem animowanym. W latach 1979-81 redaktor naczelny kwartalnika „Animafilm”. Wykładowca Rhode Island School of Design w Providence. Dyrektor artystyczny organizowanego od roku 2008 w Poznaniu Międzynarodowego Festiwalu Filmów Animowanych „Animator”.

The Beat Freaks – projekt muzyczny, którego celem było odnalezienie i ocalenie twórczości mitycznego Leona Kokakiewicza, barda miejskiego z czasów gwałtownego rozwoju przemysłu.

 

02.07.2018 / Poniedziałek

 

12.00, Pałac Ostromecko

Britt Al-Busultan – eksperymentalne warsztaty filmowe

 

15.00, Pałac Nowy Ostromecko

Agnieszka Taborska – „Pod maską, inna maska. Nigdy nie przestanę odsłaniać nowych twarzy” – maskarady Claude Cahun i Mai Deren (wykład połączony z pokazem filmu „Popołudniowe sieci”)

Piękny, nastrojowy i dziwny film krótkometrażowy „Meshes of the Afternoon” („Popołudniowe sieci”, 1943) Maji Deren uznawany jest za sztandarowe dzieło amerykańskiej awangardy filmowej – Grand Prix w 1947 roku w kategorii „film eksperymentalny” na festiwalu w Cannes. Film został wpisany do Narodowej Listy Dziedzictwa Filmowego Stanów Zjednoczonych.

Maya Deren przyszła na świat jako Eleanora Derenkowska w Kijowie. Pisarka Anais Nin nazwała ją w pamiętnikach „ukraińską cyganką w aureoli dziko kręcących się włosów”. Dla filmoznawców Deren pozostanie jedną z najważniejszych teoretyczek kina i założycielką amerykańskiego kina awangardowego. Dla antropologów – badaczką wudu. Dla amerykańskiego feminizmu – patronką. Dla tych, którzy ją znali osobiście – zjawiskiem z trochę innej planety.

W 1940 roku przyjechała do Kalifornii. To była przełomowa decyzja dla jej przyszłej kariery artystycznej. Została asystentką do spraw literackich w zespole znanej czarnoskórej choreografki Katherine Dunham. To ona zaraziła swoją asystentkę folklorem haitańskim. I to ona, niestety, poznała Eleonorę z doktorem Maksem Jacobsonem, z którego porad korzystało wielu artystów z Hollywood. Doktor był znany z przepisywania pacjentom regeneracyjnych mikstur, jakoby witaminowych, naprawdę naszpikowanych narkotykami. Te środki „wzmacniające” będą towarzyszyć Deren do końca życia.

Deren postulowała tworzenie kina, które nie byłoby ani realistyczne, ani surrealistyczne, tylko mitologiczne. Jej zdaniem nawet w surrealizmie mamy do czynienia z reprodukcją, odtworzeniem nie tyle logiki rzeczywistości (jak w sztuce realistycznej), ile pewnego doświadczenia wewnętrznego. Kino mitologiczne może natomiast skupić się na kreacji zupełnie nowych znaczeń. Nieocenionymi instrumentami w ich tworzeniu są triki filmowe, a zwłaszcza zwolnienie ruchu, które Deren nazwała „mikroskopem czasu”. (z eseju Marcina Giżyckiego dla “Wysokich Obcasów”).

 

18.30, Dwór Artusa w Toruniu (transport zapewniają organizatorzy)

Dadaistyczny poker (transgraniczna dyskusja panelowa)

Goście zaproszeni do dyskusji: Anda Rottenberg, Agnieszka Taborska, Zbigniew Mikołejko, Bogdan Dziworski, Grzegorz Pleszyński, Marcin Giżycki. Prowadzący: Piotr Pękala

Publiczność będzie mogła uczestniczyć w panelu nie tylko biernie!

Nasze toruńskie spotkanie (i dyskusja) dotycząca „twarzy, maski, prawdy i manipulacji w sztuce” formą nawiązuje/parafrazuje programy Kamili Dreckiej pt. „Ogród sztuk”, prezentowane wiele lat temu w TVP.

Nie będziemy ograniczali tej dyskusji wstępnie postawionymi tezami czy pytaniami. Mamy nadzieję, że w świecie pełnym alternatywnych faktów, a nawet alternatywnej rzeczywistości, rozmowa o prawdzie i fałszu w sztuce („maska“), może ukazać nam prawdziwą twarz tego, co nas otacza i czego zarazem jesteśmy częścią. Chcemy też włączyć odbiorców w nasze działanie, „uspołecznić“ i poszerzyć o głos „ludu”, Spotkania Nieprzypadkowe, które organizujemy od 5 lat. Uczestnicy będą mieli udział w wyborze przedmiotów skojarzeniowych, a także możliwość uczestniczenia w dyskusji. Do osiągnięcia tego celu posłużą nam ogólne zasady stosowane we wszelkiego rodzaju grach. Ponieważ POKERA symbolicznie można nazwać „grą twarzy”, a losowość w doborze elementów skojarzeniowych była domeną dadaistów, nasz panel nazwaliśmy „DADAISTYCZNYM POKEREM“. Mamy przy tym nadzieję na poruszenie spraw ważnych, pamiętając jednak o zachowaniu odpowiedniego dystansu do wszystkich otaczających nas rzeczywistości, tych mierzalnych oraz tych ponadwymiarowych.

 

21.00, Dwór Artusa Toruń (tylko na zaproszenia)

Czesław Mozil – „Solo Akt“ – koncert

Przewrotna, słodko-gorzka i bardzo zabawna opowieść o patriotyzmie, emigracji i ojczyźnie, a także o codziennym życiu popularnego artysty. Co to znaczy odnieść sukces w Polsce?

Jak siedzieć na ławce rezerwowych, a i tak strzelać gole? Czy bycie alternatywnym artystą daje popularność wśród dresiarzy? Czesław Śpiewa Solo Act to połączenie monodramu, stand-upu i koncertu jednego z najpopularniejszych naszych artystów – Czesława Mozila. To Polska widziana z perspektywy podwójnego emigranta, żyjącego między Danią a Polską, kochającego absurdy obu tych krajów i patrzącego na wszystko z humorem. Historie z życia Czesława, opowiedziane za pomocą największych, zagranych na żywo hitów Czesława. Śpiewane. Śmieszne. Wzruszające. Niezwykle aktualne. Program „Solo Act’u“ zawiera największe przeboje Mozila z płyt „Debiut” i „POP” oraz kompozycje z albumu „Czesław Śpiewa Miłosza”. Każdy z utworów poprzedzają opowieści o genezie jego powstania oraz autobiograficzne wyznania artysty. Solowe występy Czesława Mozila to także pokaz mistrzowskiej gry na fortepianie i akordeonie. Absolwent Duńskiej Królewskiej Akademii Muzycznej oraz zdeklarowany miłośnik walczyków, z lekkością improwizuje melodie swoich utworów udowadniając, że muzyka klasyczna wcale nie musi być nudna. Dlatego na próżno szukać etykietek i łatwych formułek opisujących solowe koncerty Czesława Mozila. Bo jak zastrzega sam artysta – przepustką do jego malutkiego świata jest umiejętność czucia, a nie rozumienia muzyki. I to się sprawdza.

 

22.00 – 00.00

Nocne zwiedzanie Torunia

Każdy może zwiedzać! Przewodnikiem jest Jarosław Jarry Jaworski. Rodowity Torunianin, który wychowywał się na ruinach zamku krzyżackiego. Dziennikarz, blogger, rysownik specjalista public-relations świata kultury, a z wykształcenia – muzealnik, zna swoje miasto lepiej niż swoją kieszeń. Jest żywym zaprzeczeniem legendarnej toruńsko–bydgoskiej niechęci. Na co dzień współtworzy bydgoską kulturę jako szef promocji Miejskiego Centrum Kultury w Bydgoszczy. Co ciekawe, jego żona, Kafka Jaworska jest rodowitą Bydgoszczanką. A także dyrektorką największego festiwalu filmowego w… Toruniu, czyli Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Tofifest. Świat bywa zabawny.

 

03.07.2018 / Wtorek 13.00

 

12.00, Pałac Ostromecko

Britt Al-Busultan – eksperymentalne warsztaty filmowe

 

13.00 i 22.00 Pałac Nowy Ostromecko

Krzysztof Nowicki – pokaz filmu „Leocadia’s dream“ / „Sen Leocadii“

Leocadia prowadzi sklep z płytami winylowymi w samym centrum Barcelony. Zabawia klientów rozmową, opowiada historię swojej rodziny i samego sklepu, który wkrótce zostanie zamknięty po przeszło stu latach funkcjonowania. Tylko pozornie sprawia wrażenie pogodzonej z tym faktem. Leocadia odchodzi i jej starodawny świat gramofonowych płyt, operowych arii i nikomu niepotrzebnych porcelanowych figurek odchodzi razem z nią. Film zrealizowany dla Studia Munka, zakwalifikował się właśnie do konkursów Hot Docs Toronto, oraz na festiwale w Barcelonie i do konkursu Krakowskiego Festiwalu Filmowego 2018.

 

Krzysztof Nowicki – reżyser, scenarzysta, animator kultury filmowej. Działa od lat w kinie niezależnym, a jego krótkie metraże zdobyły wiele nagród. Jest założycielem bydgoskiej grupy filmowej Koloroffon i twórcą festiwalu filmowego “Przeźrocza”.

 

14.00, Pałac Nowy Ostromecko

Angelika Fojtuch – performance

Angelika Fojtuch „performance to radykalny, niezawodnie przezroczysty i niezobowiązujący środek komunikacji. Ostatni, który pozostaje, gdy wszystkie inne zawiodły.” Performerka, urodzona w 1978 roku, w Gdyni. Od 2002 roku tworzy zaangażowaną sztukę performance w różnych miejscach i kontekstach w Europie, Azji i Ameryce. Jej prace posiada w kolekcji, Muzeum Sztuki w Łódzi.

Ponadto inicjuje i organizuje interdyscyplinarne i międzynarodowe projekty współpracy artystycznej. Od 2017 roku tworzy GATE art zone w Düsseldorfie, projekt offspace promujący niezależną twórczość i dialog między artystami z Polski i Niemiec. Od 2015 roku należy do Internationale Künstler Gremium (IKG).

 

16.00, Pałac Nowy Ostromecko

Izabela Plucińska – film animowany/Master Class

Pokaz filmów: „Sexy Laundry“, „Abend“, „Darling“, „Liebling“ – muzyka na żywo Artur Maćkowiak

Izabela Plucińska – nagradzana w kraju i zagranicą reżyserka filmów animowanych. Jest absolwentką Animacji w Szkole Filmowej w Łodzi oraz Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi. W 2004 roku ukończyła też Hochschule für Film und Fernsehen „Konrad Wolf” w Poczdamie. Tam w 2005 roku zrealizowała swoją najbardziej, jak dotąd, znaną i obsypaną nagrodami animację „Jam session“. Obecnie mieszka i pracuje w Berlinie. Plucińska wypracowała własną technikę tworzenia filmów animowanych: filmuje figurki, które sama wykonuje z gliny i plasteliny. Dzięki opracowanemu, specjalnemu sposobowi animowania, reżyserce udaje się osiągać efekt płynnego przenikania barw i wręcz „malowania” plasteliną.

Artur Maćkowiak – muzyk, performer, animator kultury alternatywnej oraz założyciel oficyny Wet Music, związany z zespołami Innercity Ensemble, Something Like Elvis i Potty Umbrella oraz ostatnio z duetu Tropy (obok niego Bartek Kapsa). Regularnie wydaje solowe płyty. Co ważne, za każdym razem Maćkowiak stara się pokazać swoją twórczość z innej perspektywy. Potrafi w niesamowity sposób odrodzić się i dać słuchaczowi porcję wyjątkowych emocji.

 

19.00, Pałac Nowy Ostromecko

Zbigniew Mikołejko –„Maski pośmiertne: zapomniana nowoczesność“

Kulturę „późnej nowoczesności” – od romantyzmu po I połowę XX wieku – ogarnęła moda, jeśli nie mania, dziś już zapomniana, sporządzania masek pośmiertnych. Wykład – ilustrowany wybranymi obrazami tych masek – będzie starał się rozjaśnić przyczyny takiej eksplozji, łącząc to między innymi z załamaniem się religijnej wiary w zmartwychwstanie i pragnieniem utrzymania jakiejś materialnej formy „nieśmiertelności”. Pojawi się w nim też wątek maski pośmiertnej jako ikony kultury popularnej, obecnej w niej na podobieństwo późniejszych „ikon ekranu”.

Zbigniew Mikołejko – filozof religii, historyk religii, eseista, pedagog, doktor habilitowany nauk humanistycznych w zakresie filozofii. Kierownik Zakładu Badań nad Religią i profesor nadzwyczajny w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN w Warszawie, członek Amerykańskiej Akademii w Rzymie (1996), profesor Warszawskiej Wyższej Szkoły Humanistycznej im. Bolesława Prusa (2001–2011), wykłada również filozofię i logikę w Wyższej Szkole Informatyki Stosowanej i Zarządzania w Warszawie, a także wstęp do wiedzy o religii na Podyplomowym Studium Wiedzy o Kulturze przy Instytucie Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk.

 

22.00, Pałac Nowy Ostromecko

Zespół „Rezonans“ – koncert medytacyjny

Skład: Anna Kiestrzyn, Karol Błoński, Kamila Stępień.

Formacja Rezonans to projekt utworzony z połączenia medytacji z misą kryształową, oraz muzyki relaksacyjnej pochodzącej z tank-drumów nastrojonych na częstotliwości solfeżowe.

Zapraszamy na wspólną podróż przy dźwiękach powstających spontanicznie, tworzących kompozycje, które dla każdego z nas mogą stać się indywidualną opowieścią. „Podróż“ podzielona jest na dziewięć części. Każdy z dziewięciu utworów odpowiada kolejnym częstotliwościom: 174 Hz, 285 Hz, 396 Hz, 417 Hz, 528 Hz, 639 Hz, 741 Hz, 852 Hz, 963 Hz. Między utworami usłyszymy głos osoby prowadzącej nas w medytacji oraz dźwięk misy kryształowej pomagający w osiągnięciu wewnętrznej harmonii.

 

00.00, Pałac Stary Ostromecko

Społeczny Chór Czarnego Karła – opera na podstawie powieści Agnieszki Taborskiej „Niedokończone życie Phoebe Hicks“ (Prolog, Akt I i Akt II)

„Niedokończone życie Phoebe Hicks“ to apokryficzna opowieść o amerykańskim medium, które spirytystyczną karierę zawdzięcza zdjęciu wścibskiego fotografa. Phoebe Hicks po spożyciu nieświeżego małża zostaje sfotografowana przez okno w swojej sypialni. To, co wydobywa się z jej ust, zostaje uznane za pierwszy fotograficzny zapis ektoplazmy. Phoebe niespodziewanie staje się prekursorką mediumizmu, ustanawiającą standardy spirytystycznego seansu. Podczas kolejnych seansów, które odbywają się w jej domu w Providence, przed coraz liczniejszym gronem ciekawskich widzów materializują się Iwan Groźny, Katarzyna Wielka, Nos, kobieta faraon Hatszepsut, Elżbieta Batory, Puszkin, pogromca nieuczciwych mediów Harry Houdini oraz zamordowana inkaska księżniczka Umina. Tak oto spirytyzm na kilkadziesiąt lat bierze we władanie umysły mieszkańców Europy i Ameryki…

 

 

04.07.2018 Środa

 

14.00, Pałac Nowy Ostromecko

Krystyna Mazurówna – spotkanie autorskie

Spotkanie związane z nową książką prowadzi Monika Grabarek. Ekscentryczna, barwna, intrygująca. Krystyna Mazurówna ma wiele wcieleń i ról. W swojej najnowszej książce pt. „Nasi za granicą” (Wydawnictwo Zysk i S-ka) słynna tancerka i choreografka – urodzona we Lwowie, a mieszkająca w Łodzi, w Warszawie, a od pół wieku już w Paryżu – dzieli się swoim doświadczeniem emigrantki – ale nie tylko swoim. Z przymrużeniem oka, czasem z lekką ironią obserwuje naszych za granicą – w Paryżu, Nowym Jorku, w Brukseli. Jakie są nasze wspólne cechy? Jakie śmiesznostki? Jak sobie radzimy poza granicami ojczyzny? O wszystkim tym pisze Krystyna Mazurówna. Szczerze, dowcipnie i z wdziękiem, a jeszcze więcej zdradzi także na pewno osobiście podczas spotkania.

 

16.00, Pałac Nowy Ostromecko

Urszula Ussakowska-Wolff – „Eve & Adele – w oczekiwaniu na…“

Prelekcja Urszuli Ussakowskiej-Wolff z Berlina, krytyczki sztuki, eseistki o Eve & Adele, które są jednymi z najwybitniejszych współczesnych perormerów(ek). Jak same zdradzają, stały się żywym muzeum, ich życie stało się jedny ciagłym performansem. Postaramy się przybliżyć sylwetki artystyczne, oraz konteksty ich działalności. Opowiemy również o tym co w ich dziele nas inspiruje.

Culture.pl: „Maska używana przez Eva & Adele jest skomplikowana, ponieważ oprócz starannie zakomponowanych ubrań składają się na nią również stany psychiczne. Przy tym obowiązuje bezwzględnie we wszystkich kontaktach społecznych. Trudno sobie wyobrazić tę parę ubraną normalnie. Tym samym za każdym wyjściem na zewnątrz stoi wielka operacja konstruowania maski. Życie sztuczne, zamaskowane dominuje swoimi wymogami sferę prywatną, która w efekcie staje się reżyserskim zapleczem występu publicznego“.

 

17.00, Pałac Nowy Ostromecko

Anda Rottenberg – spotkanie autorskie

Prowadzi Michał Tabaczyński

Spotkanie dotyczy nowej książki Andy Rottenberg „Berlińska depresja”. Tym razem Rottenberg zamiast o sztuce napisała o swoim rocznym pobycie na stypendium w Berlinie. Jest to osobliwe połączenie klasycznego dziennika ze wspomnieniami, próbami eseistycznymi, poetyckimi i publicystycznymi.

Anda Rottenberg – historyk sztuki, krytyk, kurator sztuki i publicystka. W latach 1993–2001 dyrektor Państwowej Galerii Sztuki Zachęta w Warszawie. Inicjatorka powołania i budowy Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Jest członkinią Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki (AICA), pełniła funkcję przewodniczącej polskiej sekcji AICA, natomiast w latach 1994–2000 była zastępczynią przewodniczącego AICA. Należy także do International Manifesta Foundation oraz International Germinations Foundation. Przygotowała wiele wystaw indywidualnych polskich i zagranicznych artystów. Wielokrotnie obejmowała funkcję kustosza polskiego pawilonu na międzynarodowych wystawach, m.in. na biennale w Wenecji, Stambule i São Paulo.

 

19.00, Galeria Miejska bwa w Bydgoszczy (transport zapewniają organizatorzy)

Zbigniew Mikołejko, wykład – „Wampir niejedno ma imię“

W filmach Wernera Herzoga wampir pojawia się w licznych, lecz nie zawsze rozpoznawalnych wcieleniach. W znacznej mierze figury te zostały przejęte z obrazowej oraz literackiej tradycji romantycznej, którą słynny reżyser niejako na swój sposób „zwampiryzował” i użył do własnych celów. Nie był on oczywiście pierwszy ani ostatni na tej drodze: romantyczna galeria wampirycznych portretów wciąż tkwi u podstaw naszej kultury artystycznej, wykład zatem będzie starał się ukazać m.in. to zakorzenienie źródłowe.

 

21.00, taras Pałacu Nowego w Ostromecku

Antydepresyjna Akademia Dźwięku

  • „TWARZE“ – Grzegorz Pleszyński, Kacper Buńkowski, Kevin Górzyński
  • „MASKI“ – Daga Gregorowicz & Sławomir Szudrowicz – „Pieśni i improwizacje“

Dwa koncerty w ramach idei antydepresyjnej sztuki Grzegorza Pleszyńskiego. Idea ta łączy elementy performansu i muzyki improwizacyjnej, nieograniczonej żadną formą, wolną i naturalną, istotowo związaną z nieskrępowaną egzystencją człowieka i natury. Grzegorz Pleszyński zagra z młodymi muzykami, z którymi od pewnego czasu realizuje swoje projekty w swojej pracowni na strychu w Pałacu Starym, a Sławomir Szudrowicz członek legendarnej grupy muzycznej Something Like Elvis połączy swoje siły z Dagą Gregorowicz członkinią polsko-ukraińsko-amerykańskiego zespołu folkowego DagaDana.

 

Imprezy towarzyszące festiwalowi w Pałacu Nowym w Ostromecku:

  • Emilia Orzechowska – interwencje w przestrzeni – działania performatywne
  • Lucyna Viale – interwencje w przestrzeni – działania performatywne
  • Sylwia Więckowska (Polski Instytut Sztuki Filmowej) – konsultacje dot. dotacji na produkcje filmowe. Konsultantka odpowie na pytania początkujących producentów i twórców filmowych oraz przybliży zasady finansowania przez PISF. Konsultacje po uprzednim umówieniu się będą trwały od 2 do 4 lipca w Pałacu Nowym.

 

 

czarnykarzel

PARTNER GŁÓWNY

partnerglowny

WSPÓŁPRACA

wspolpracapatroni

Ważne: Strona wykorzystuje pliki cookies. W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej "Polityce prywatności".